Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ


ΤΩΡΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΟΠΩΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ
ΜΙΑ ΤΑΡΑΧΗ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ
ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΣΦΙΓΓΟΥΝ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ
ΚΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΕΝΑ ΛΑΓΟΥΜΙ ΣΚΑΒΕΙ
ΚΑΙ ΤΡΥΠΩΝΕΙ ΤΡΕΧΩΝΤΑΣ

ΑΠΟ ΛΙΜΟ ΘΛΙΨΗΣ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΠΡΟΣΠΕΡΝΑΝΕ
ΤΟ ΓΕΡΙΚΟ ΠΑΡΑΙΤΗΜΕΝΟ ΤΡΕΝΟ
ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ
Η ΝΥΧΤΑ
ΑΝΑΣΗΚΩΝΕΙ
ΤΟΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ
ΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑΤΗΣ
ΞΕΠΡΟΒΑΛΟΥΝ
ΛΑΜΠΩΝΤΑΣ
ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Η ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ
ΦΤΕΡΟΥΓΑΕΙ
ΕΞΩ ΑΠ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ
ΚΙ ΑΠΟΚΟΙΜΙΕΤΑΙ
Σ ΕΝΑ ΚΛΑΡΑΚΙ ΛΕΜΟΝΙΑΣ
ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΟΥ
ΑΥΤΙ...

Η ΜΟΙΡΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΑΦΕΘΕΙ ΜΟΝΑΧΗ
ΣΤΗ ΚΑΘΕ ΒΡΟΝΤΗ
ΣΤΟ ΚΑΘΕ ΣΙΔΕΡΟ ΠΟΥ ΜΑΣΑΕΙ ΤΗ ΓΗ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
Η ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
ΕΜΠΡΟΣ ΜΥΡΙΖΕΙ ΜΠΑΡΟΥΤΙ

ΞΕΠΛΕΚΕΙ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ
ΚΙ ΕΓΩ ΕΞΑΚΡΙΒΩΝΩ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ
ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΗ
ΒΑΖΩ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΚΑΙ ΣΦΥΡΙΖΩ ΣΤΟ ΓΑΛΑΞΙΑ
ΠΟΥ ΚΡΕΜΙΕΤΑΙ
ΠΑΝΩ ΑΠ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ

ΕΧΩ ΑΦΑΝΙΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΖΩΗ
ΚΙ ΑΣ ΒΛΕΠΩ ΑΚΟΜΑ ΟΝΕΙΡΑ ΒΑΡΙΣΚΙΩΤΑ
ΚΙ ΑΣ ΠΙΝΩ ΠΟΝΟ ΚΙ ΑΣ ΒΑΡΙΑΝΑΠΝΕΩ ΣΑΝ ΦΑΦΟΥΤΗΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΝΘΥΜΗΣΕΩΝ

ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ ΤΟ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟ ΣΩΡΙΑΣΜΑ

ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

ΤΩΡΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
ΟΠΩΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ
ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ
ΞΕΚΙΝΑ
ΚΑΙ Μ΄ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ


Θ. ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Read more: http://www.myspace.com/diafanaproduction/blog?page=3#ixzz0xn60sGTA

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

ΚΟΝΙΑΚ ΜΗΔΕΝ ΑΣΤΕΡΩΝ

Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων.
Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει
―έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό
του ανώφελου.
Σιγά σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη
να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωίας
σε ό,τι έχει πεθάνει.

Ας σταθούμε στο πλευρό ετούτης της μικρής
φωτογραφίας
που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:
νέοι ανώφελα λιγάκι αγκαλιασμένοι
ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας.
Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;
Θα πεις
και πού δεν ήταν τότε θάλασσα.


ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Read more: http://www.myspace.com/diafanaproduction/blog?page=2#ixzz0xfyHlL2o

ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ


ΘΕΛΩ ΒΟΗΘΕΙΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΩ ΑΣΠΡΕΣ ΚΟΛΛΕΣ.
ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΕΝΟΣ ΒΟΡΙΑ
ΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΨΕΙ ΜΟΥ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΝΟΗΜΑΤΑ.
ΜΙΑ ΑΓΡΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ
ΝΑ ΒΥΘΙΣΤΩ ΣΕ ΜΕΛΑΝΕΝΙΟ ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ ΒΥΘΟ
ΝΑ ΧΤΥΠΗΘΩ ΜΕ ΦΘΟΓΓΟΥΣ ΚΥΜΑΤΑ
ΣΕ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΑΠΟ ΦΩΝΗΕΝΤΑ.
ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΠΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟΓΕΙΩΣΕΙΣ ΑΙΩΡΗΣΕΙΣ
ΣΕ ΓΑΛΑΖΙΟ ΟΥΡΑΝΟ ΓΕΜΑΤΟ ΑΠΟ ΣΤΙΓΜΑΤΑ
ΔΑΣΕΙΕΣ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΕΛΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΑ.
ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΜΙΑ ΔΙΨΑΣΜΕΝΗ ΓΗ
ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΒΡΟΧΗ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ.
ΘΕΛΩ ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΩ
ΜΕ ΚΑΡΤΕΡΙΑ ΣΥΓΚΑΤΑΝΕΥΣΗ ΚΙ ΑΓΑΠΗ
ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΤΑ ΜΝΗΜΑΤΑ
ΣΕ ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΩ
ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ Ν'ΑΠΛΩΣΩ
ΤΗΝ ΠΕΝΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ
ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΓΙΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΑΝΟΙΞΗ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ
ΑΥΤΟΣ Ο ΟΜΟΙΟΣ ΜΟΥ ΤΟΠΟΣ.
ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΥΤΗ ΖΩΗ
ΝΑ ΞΑΝΑΒΓΩ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΑΥΤΟΝ
ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΓΕΛΟΥΝ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΣΤΙΣ ΡΟΔΙΝΕΣ ΠΑΛΑΜΕΣ ΤΟΥΣ
ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΕΝΑΠΟΘΕΣΟΥΝ
ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΨΑΣΜΕΝΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥΣ
ΤΑ ΧΑΡΤΙΝΑ ΛΕΥΚΑ ΟΣΤΑ ΜΟΥ ΝΑ
ΓΙΑΤΡΕΨΟΥΝ

Read more: http://www.myspace.com/diafanaproduction/blog?page=4#ixzz0xfvZDUyW
ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ
ΠΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΑΚΟΜΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΤΟΙΧΟΣ
ΠΟΥ ΚΡΑΤΑ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΜΑΚΡΙΑ?

ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΠΑΛΥΝΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΕΡΙΟΥ ΜΟΥ?

ΥΠΟΚΛΕΠΤΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΜΠΛΕ ΚΛΕΙΔΑΡΙΕΣ ΕΝΟΣ
ΚΡΥΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ?

ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ
ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ
ΣΗΚΩΝΩ
ΣΤΗ ΠΛΑΤΗ ΜΟΥ
ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ

ΠΩΣ ΘΑ ΤΙΣ ΜΑΛΑΚΩΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ?

ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΤΟΙΧΟΣ
ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΜΟΥ?

ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΕΠΙΔΕΣΜΟΣ
ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ
ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΟΥ,ΛΑΜΠΕΡΑ ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
ΠΑΡΗΓΟΡΟΝΤΑΣ
ΠΑΡΗΓΟΡΟΝΤΑΣ

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΤΡΟΜΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΑΝΟΙΧΤΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ
ΝΑ ΜΠΗΚΕ ΜΕΣΑ Σ'ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ
ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Read more: http://www.myspace.com/diafanaproduction/blog?page=4#ixzz0xfuSOSvP
Η ΖΕΣΤΗ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ

Κράτησέ με σφιχτά η γη γυρνάει γρήγορα, αλλάζει
τα δάκρυά μας παγώνουν και πέφτουν χαλάζι
δώσε μου ένα φιλί, αυτή η εποχή με τρομάζει
ορχήστρα από κοκάλινα όργανα μοιάζει
Θυμάμαι έβλεπα ένα όνειρο, ο κόσμος σχέδια στα σύννεφα που
περνούσαν
είχαν τα χέρια ανοιχτά μια αγκαλιά γι' αυτούς που
μισούσαν
οι φάλαινες του ουρανού με γέλιο από δέντρο σε δέντρο
πηδούσαν
και μες το μπλε ωκεανό χιλιάδες πουλιά
κελαηδούσαν
Φόβισε με ξανά να συνηθίσω ν' ακούω τις εκρήξεις
η ζωή δεν έχει πια εκπλήξεις
σφύρα μου ένα σκοπό πιο γελαστό την καρδιά μου ν' ανοίξεις
ο γείτονάς μου πέθανε από τύψεις
Θυμάμαι η έρημος ήτανε δάσος γεμάτο από θράσος και λύκους σοφούς
οι καρδιές μας γεμίσανε πάθος, δεν έβρισκαν λάθος μονάχα κουφούς
την τελευταία φορά που σε είδα κοιμόσουν στις πέτρες μαζί μ' ερπετά
μου 'πες "ωραία η ζέστη των βράχων", σου είπα
"το κρύο θα έρθει μετά"
Θυμάμαι έβλεπα ένα όνειρο, ο κόσμος σχέδια στα σύννεφα που
περνούσαν
είχαν τα χέρια ανοιχτά μια αγκαλιά γι' αυτούς που
αγαπούσαν

Read more: http://www.myspace.com/diafanaproduction/blog?page=5#ixzz0xfso0diS
ΣΚΑΨΙΜΟ

Ανταλλαγμένες οι βρισιές
το σύρσιμο των φωνών μέσα μου
σαν φίδι που τυλίγεται στον λαιμό μου
κι αργώ να θυμηθώ
πως τον λαιμό της σφίγγει
...βραχνές οι αντιδράσεις μου...
Σκάβω λάκους κάτω από τα πόδια μου
πατάω σε τσιμέντο
μα σκόνη το αισθάνομαι
Και τα χείλη μας τα απομακρύνει η ατολμία μου
Πόσο σεβαστική θα 'θελα να 'ναι η σιωπή μου
Το άδειο μαξιλάρι είναι γεμάτο απ'το άρωμά της
Τα μικρά χεράκια της απόντα δεν είναι
Σφίγγουν στη φαντασία μου
στις δυό γροθιές τους τα μαλλιά μου
Λείπει,
μα είναι εδώ
Ας ασχοληθώ τώρα
με τους όμορφους κήπους μου
μέσα μου
για να της προσφέρω
τους ζωντανούς
καρπούς τους

Read more: http://www.myspace.com/diafanaproduction/blog?page=5#ixzz0xfrIEuh7
A FILETTA-SUMIGLIA

ΞΕΧΥΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΑΓΕΡΑ ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΜΑΡΜΑΡΟ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΤΩ ΑΠ΄ΤΟΝ ΗΛΙΟ
ΑΒΥΣΣΑΛΕΕΣ ΟΙ ΣΙΩΠΕΣ ΚΑΙ ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
ΣΚΛΗΡΟΣ ΠΙΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ,ΚΛΕΙΣΜΕΝΕΣ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ

ΘΑ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΕΣΑΕΙ ΤΟΥΤΗ Η ΠΑΡΕΑ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ
ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΤΟ ΜΝΗΜΑ ΠΟΥ ΞΕΥΦΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΛΑΜΨΗ
ΚΑΙ ΠΟΥ ΣΚΛΗΡΑΙΝΕΙ ΤΟΝ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟ ΠΟΝΟ
ΠΟΥ ΚΑΤΑΤΡΩΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ,ΤΟΥΤΕΣ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΤΙΣ ΕΣΠΕΡΙΝΕΣ

ΚΙ ΟΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ΄ΡΘΟΥΝ ΘΑ'ΧΕΙ ΓΕΡΑΣΕΙ Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ
ΚΑΘΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΤΟΥΤΗΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΘΑ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΠΑΝΩ ΤΗΣ
ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟ,ΠΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΜΥΧΙΑ ΑΡΜΟΝΙΑ,
ΘΑ΄ΧΕΙ ΜΕ ΣΕΝΑ ΚΑΠΟΙΑ ΠΙΣΤΗ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ

Μετάφραση από τα Κορσικανικά Δημήτρης Αναγνωστόπουλος

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

ΦΟΒΟΣ
ΑΠ ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΙΑΣ
ΦΟΒΟΣ
ΑΠ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΤΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ
ΦΟΒΟΣ
ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΙΑΣ ΤΗΣ
ΑΝ ΘΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ
ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
ΦΟΒΟΣ
ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΜΗΛΩΜΕΝΑ ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΓΟΝΑΤΑ
ΦΟΒΟΣ
ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΜΗΛΟΦΩΤΙΣΜΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΑ
ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΦΥΛΛΑ ΦΟΒΟΣ
ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΦΟΒΟΣ
ΓΙΑ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ
ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ
ΦΟΒΟΣ
ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ ΠΟΥ ΤΥΛΙΓΟΥΝ ΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ ΤΗΣ
ΦΟΒΟΣ
ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΚΛΑΔΙΑ
ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΤΩΡΑ
ΤΟΙΧΟΙ ΕΤΟΙΜΟΡΡΟΠΟΙ
ΦΟΒΟΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΠΟΥ ΓΕΜΙΣΕ ΜΑΥΡΑ ΠΟΥΛΙΑ
ΦΟΒΟΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΝΙΓΗΡΟ ΑΓΕΡΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΜΑΥΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΛΑΛΙΑ
ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΛΑΝΙ
ΦΟΒΟΣ
ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΒΑΡΙΑ ΠΟΥ ΠΗΞΑΝΕ ΤΟ ΔΑΚΡΥ
ΦΟΒΟΣ
ΜΗΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΝΙΚΗΘΕΙ
Ο ΦΟΒΟΣ
ΚΑΛΩΣ ΝΑ ΡΘΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΜΟΥ
ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΛΕΟΝ
ΚΑΙ ΕΥΔΟΚΙΜΕΙ ΑΓΡΙΑ Η ΟΜΟΡΦΙΑ
ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ
ΑΠ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΜΕΡΤΙΚΟ

Θ.ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
ΜΕ ΕΝΑ ΑΔΕΙΟ ΠΟΤΗΡΙ

Σε λίγο τα πρόσωπα που έκλεψαν φως
θα μοιάσουν της θλίψης αέναος χορός
κι εμείς σιωπηλά θα ζητάμε συγγνώμη
απ’ τον ήλιο που φεύγει χωρίς να νυχτώνει.

Σε λίγο η πίκρα θα σκίσει τα χείλη
θα γίνουμε εχθροί οι καλύτεροι φίλοι
κι εμείς σκυθρωπά θα απαγγέλλουμε στίχους
μιας άθλιας γενιάς, ενός άοσμου πλήθους.

Σε λίγο θ’ αδειάσει κι αυτό το μπουκάλι
θα ψάξει στις τσέπες να βρει λίγη ζάλη
κι εμείς θα κλοτσάμε σκυλιά μες στους δρόμους
ψευτοπροφήτες που ανήκουμε στους υπονόμους.

Σε λίγο θα σκάψουν στο σπίτι από κάτω
θα βρούνε τις μνήμες μας κι έναν όμορφο γάτο
το πρώτο βιβλίο, τον πρώτο εφιάλτη
μια κούπα με τσάι και λίγο αχάτη.

Σε λίγο τα μάτια θ’ ανοίξουν το στόμα
να βγούνε οι λέξεις απ’ το άψυχο σώμα
θα δούμε με πόνο τις μνήμες να σέρνουν
και άσχημα νέα οι σκόνες να φέρνουν.

Μ’ ένα άδειο ποτήρι στο χέρι θα μένουν
αυτοί που να ζούνε μονάχα υπομένουν.

Read more: http://www.myspace.com/diafanaproduction/blog?page=5#ixzz0xR6JkAbK

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ


ΠΩΣ ΘΑ ΓΛΥΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΝΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΝΕ

Η ΕΡΗΜΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ
ΟΤΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΜΑ ΤΗΣ
ΕΣΥ

ΤΥΛΙΓΜΕΝΟΣ ΤΩΡΑ ΣΕ ΜΕΡΕΣ ΘΟΛΕΣ
ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΚΑΡΑΒΙΑ
ΟΙ ΦΛΕΒΕΣ ΣΟΥ

ΤΩΡΑ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ
ΣΚΥΒΕΙΣ
ΕΚΕΙ
ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ
ΚΡΑΤΟΥΣΕΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ
ΤΑ ΦΥΛΛΑ
ΤΑ ΝΕΡΑ

ΦΑΡΜΑΚΙ
ΛΙΘΑΡΙ ΣΤΡΟΓΓΥΛΟ
ΤΡΑΧΥΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ
ΤΟΥ ΓΥΡΙΣΜΟΥ

ΚΑΙ Η ΣΑΡΚΑ ΣΟΥ ΑΦΗΝΕΤΕ
ΣΤΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

ΑΥΤΗ Η ΦΩΛΙΑ ΣΕ ΔΙΑΛΕΞΕ
ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΑΦΑΝΙΣΕΙ
ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΚΡΥΨΕΙ

ΑΥΤΟΣ Ο ΥΠΝΟΣ ΣΟΥ ΑΦΗΣΕ
ΠΛΗΓΗ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΧΑΔΙ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟ ΣΤΟΜΑ
ΑΠ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
ΠΙΟ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙ

Θανος Ανεστοπουλος
ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΣΟΥ


ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΔΕΝΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ
ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ
ΚΙ ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΣΑΝ ΠΡΟΣΑΝΑΜΜΑΤΑ
Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΚΑΙ Η ΤΑΠΕΙΝΟΣΥΝΗ
ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΣΕ ΖΕΣΤΑΝΟΥΝ
ΤΟΣΟ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ
ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ

ΕΣΥ ΠΟΥ ΖΗΤΑΣ ΑΠ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ
ΑΝΑΒΕΙΣ ΕΣΥ ΤΗΝ ΛΑΜΠΑ ΤΩΝ ΑΓΡΙΩΝ ΣΠΑΡΑΓΜΩΝ
ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ
ΤΟ ΑΣΑΡΚΟ ΚΟΡΜΙ ΣΟΥ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ
ΕΝΑΣ ΑΣΦΟΔΕΛΟΣ ΜΕ ΜΑΡΑΜΕΝΑ ΠΕΤΑΛΑ
ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ
ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΗ ΨΥΧΗ ΣΟΥ
ΠΡΟ ΠΑΝΤΩΝ
ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΟΛΟΦΛΟΓΗ ΚΡΑΤΟΥΣΕΣ
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΛΕΙΝΕΙΣ
ΜΕ ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΜΥΣΤΙΚΑ
ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΣΟΥ

ΑΣ ΛΥΠΗΘΕΙ Η ΛΥΠΗ
ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΣΟΥ
ΚΙ ΑΣΕ ΜΕ ΕΜΕΝΑ…
…ΕΓΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΘΑ ΒΟΥΛΙΑΖΩ
ΣΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΣΟΥ.
ΣΑΝ ΑΘΛΙΟΣ ΣΚΥΛΟΣ
ΠΟΥ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΚΟΥΡΝΙΑΣΕΙ
ΣΤΑ ΠΛΕΥΡΑ ΣΟΥ…

Θ. Ανεστοπουλος

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

ΠΑΡ’ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ

ΜΗΝ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙΣ
ΝΑ ΔΙΠΛΩΝΕΙΣ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ
ΤΑ ΚΑΘΑΡΑ ΤΡΑΠΕΖΟΜΑΝΤΗΛΑ
ΜΕ ΕΞΟΧΗ
ΕΠΙΔΕΞΙΟΤΗΤΑ
ΔΙΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΚΑΘΑΡΑ
ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΗΔΙΟΥΣ
ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΟΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ
ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ
ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΗ
ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ
ΓΥΑΛΙ
ΚΑΜΕΙ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΟΥΣ
ΣΑΘΡΕΣ
ΜΗΝ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙΣ
ΑΟΡΑΤΕΣ
ΚΑΙ ΔΙΑΦΑΝΕΙΣ

ΜΙΑ ΠΟΛΗ
ΠΑΝΘΕΟΝ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ
ΚΑΙ ΑΓΟΝΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ
ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ
ΕΝΑ ΠΑΣΤΡΙΚΑ
ΣΤΡΩΜΕΝΟ ΤΡΑΠΕΖΟΜΑΝΤΗΛΟ

Η ΛΑΜΠΕΡΗ ΣΚΑΛΑ
ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΤΟΝ ΕΝΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ

Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ
Η ΑΘΙΚΤΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ
ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ
ΣΤΙΓΜΩΝ ΕΥΤΥΧΙΑΣ
…ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΠΟΙΗΜΑ
ΑΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ
ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ…


ΘΑΝΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ